📚 Η Ιόνιος Βιβλιοθήκη Συνομιλεί
Συζητήσεις με ανθρώπους της τέχνης, της επιστήμης και του πολιτισμού
Η σειρά συνεντεύξεων «Η Ιόνιος Βιβλιοθήκη Συνομιλεί» συνεχίζεται, φιλοξενώντας προσωπικότητες που με το έργο, τη γνώση και τη δημιουργικότητά τους συμβάλλουν ουσιαστικά στα γράμματα, τις τέχνες, την επιστήμη και τον πολιτισμό.
Αυτή τη φορά, η στήλη μας ταξιδεύει στον κόσμο της τέχνης, του θεάτρου και της γραφής, υποδεχόμενη μια ξεχωριστή δημιουργό με ρίζες από τον τόπο μας. Φιλοξενούμε την ηθοποιό και σεναριογράφο Ιωάννα Κανελλοπούλου, με καταγωγή από την Τέμενη. Με αφορμή τη νέα τηλεοπτική σειρά εποχής «Κρίνο και Αγκάθι» στον ΑΝΤ1, στην οποία υπογράφει το σενάριο, κουβεντιάζουμε μαζί της για τη γέννηση αυτής της ιστορίας, την έρευνα πίσω από την εποχή, τους χαρακτήρες που ζωντανεύουν στην οθόνη και τη δύναμη του λόγου.
🎭✍️H ηθοποιός και σεναριογράφος
Η Γιάννα (Ιωάννα) Κανελλοπούλου είναι Ελληνίδα σεναριογράφος και ηθοποιός και φέτος υπογράφει το σενάριο της δραματικής σειράς εποχής του ΑΝΤ1 «Κρίνο και Αγκάθι»
Σπουδές και Καλλιτεχνική Πορεία:
• Εκπαίδευση: Σπούδασε Ιστορία και Αρχαιολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στη συνέχεια, στράφηκε στις παραστατικές τέχνες και το 2002 αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης - Κάρολος Κουν.
• Θέατρο: Έχει εργαστεί εκτενώς στο θέατρο ως ηθοποιός. Έχει συνεργαστεί με σπουδαίους Έλληνες και ξένους σκηνοθέτες, μεταξύ των οποίων οι Peter Stein, Peter Hall, Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος, Γιώργος Μιχαηλίδης και οργανισμούς όπως το Εθνικό Θέατρο και το Théâtre du Soleil.
• Άλλες δραστηριότητες: Έχει εργαστεί ως ραδιοφωνική παραγωγός, ενώ έχει ασχοληθεί και με την εικονογράφηση παιδικών βιβλίων.
Τηλεοπτικές επιτυχίες:
Στην ελληνική τηλεόραση έχει ξεχωρίσει τα τελευταία χρόνια για τη συμμετοχή της σε επιτυχημένες παραγωγές, τόσο στο κομμάτι του σεναρίου όσο και της υποκριτικής.
• Κρίνο και Αγκάθι (ΑΝΤ1, 2026- 2027): Υπογράφει το σενάριο της δραματικής σειράς σε σκηνοθεσία Ανδρέα Μορφονιού, η οποία αποτελεί διασκευή της γνωστής τουρκικής σειράς Aşk ve Mavi.
• Οι Πανθέοι (ΣΚΑΙ, 2023-2024): Συνυπέγραψε με τον Άγγελο Χασάπογλου την τηλεοπτική μεταφορά του κλασικού πια μυθιστορήματος του Ακαδημαϊκού Τάσου Αθανασιάδη «Οι Πανθέοι»
• Αυτή η Νύχτα Μένει (Alpha, 2022-2023): Συνυπέγραψε το σενάριο της μεγάλης επιτυχίας με τον Γιώργο Μακρή. Η σειρά ήταν εμπνευσμένη από το ομώνυμο βιβλίο του Θάνου Αλεξανδρή.
• Έχει επίσης συμμετάσχει στη σεναριακή ομάδα των τηλεοπτικών σειρών:
Σασμός (Alpha, 2021- 2024) με βασικό σεναριογράφο τον Βασίλη Σπηλιόπουλο.
Το δίχτυ (ΕΡΤ, 2024- 2025): υπό την καθοδήγηση του Μανούσου Μανουσάκη.
Σ' αγαπάω μεν... αλλά (Open, 2021) (αυτοτελή επεισόδια)
Ως ηθοποιός εμφανίστηκε στη σειρά: Η λέξη που δε λες (Alpha, 2016) σε σκηνοθεσία Θοδωρή Παπαδουλάκη.
Ερώτηση: Η σειρά «Κρίνο & Αγκάθι» αποτελεί τη σεναριακή μεταφορά μιας ξένης επιτυχίας στην ελληνική επαρχία του 1959. Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίσατε προσαρμόζοντας αυτή την ιστορία στην Αρκαδία εκείνης της εποχής, ώστε να αποκτήσει τη δική της ελληνική ταυτότητα;
Aπάντηση: Λέμε συχνά ότι έχουμε κοινά στοιχεία με τη γείτονα χώρα, αλλά η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν και θεμελιώδεις διαφορές. Αυτό τουλάχιστον που ανακάλυψα εγώ μέσω της συγκεκριμένης τούρκικης σειράς, που τοποθετείται στην Καππαδοκία, είναι πως παρότι εκτυλίσσεται στο παρόν, αποτελεί ένα ταξίδι στον χρόνο… Υπάρχει μεγάλη συντήρηση εκεί, μια τελείως διαφορετική θέση της γυναίκας, πολυπληθείς οικογένειες ζουν ακόμα μαζί, οι κοινωνίες είναι ασφυκτικά κλειστές.. και δεν τίθεται καν ζήτημα προόδου. Τίποτα από τα παραπάνω δεν αμφισβητείται σοβαρά. Νομίζω πως αυτό έχει να συμβεί στη Ελλάδα σχεδόν …από Τουρκοκρατίας, για να αστειευτούμε. Ήταν αναγκαστικό επομένως η μεταφορά της να τοποθετηθεί σε ένα περιβάλλον επαρχίας και ένα χρονικό πλαίσιο «εποχής» ώστε μέρος τουλάχιστον της πλοκής και ο πυρήνας της κεντρικής ιστορίας να διατηρηθούν. Οι Τούρκοι συνάδελφοι επίσης βλέπουν τη δραματουργία αρκετά πιο ελαστικά από εμάς. Η πειστικότητα, η λογική συνέχεια των πραγμάτων, η συνοχή ενός χαρακτήρα δεν αποτελούν ακριβώς ζητούμενο, τουλάχιστον όχι τόσο όσο το δράμα. Ένα δεύτερο επίπεδο δυσκολίας, λοιπόν, ήταν αυτό. Από κει και πέρα ο πυρήνας της σειράς που είναι από τη μια μεριά ο έρωτας και από την άλλη η δικαιοσύνη και η σημασία της έγκαιρης και πλήρους απονομής της δεν έχει νομίζω ούτε σημαία, ούτε εποχή. Είναι ένα διαχρονικό αίτημα, και ως τέτοιο, το να αποκτήσει ελληνικό χρώμα ήταν το μόνο που δε μας δυσκόλεψε καθόλου. Αντίθετα ήταν και ο λόγος που επιλέξαμε να πούμε αυτήν την ιστορία στο παρόν.
Ερώτηση: Η πλοκή ισορροπεί ανάμεσα στον έρωτα, την προδοσία, την εκδίκηση και τα οικογενειακά μυστικά. Όταν χτίζατε το σενάριο, υπήρχε από την αρχή ένας συγκεκριμένος προορισμός για τους ήρωες ή οι ίδιοι οι χαρακτήρες σάς οδήγησαν τελικά σε διαφορετικά μονοπάτια κατά τη διάρκεια της συγγραφής;
Aπάντηση: Σίγουρα το γεγονός πως η σειρά αποτελεί μεταφορά είναι εν μέρει δεσμευτικό ως προς την πορεία των ηρώων. Υπάρχουν, δηλαδή, κάποια κομβικά σημεία της αφήγησης που είναι σε έναν βαθμό ανελαστικά. Από την άλλη πλευρά εγώ τουλάχιστον, γιατί δεν είναι κάθε διασκευή ίδια, κινήθηκα πιο ελεύθερα. Προσπάθησα να βαθύνω και να πλατύνω τους ήρωες, δημιούργησα χαρακτήρες που δεν υπάρχουν στη πρωτότυπη σειρά, και μετακίνησα αρκετά την πορεία τους για να ταιριάζει στο ύφος και ήθος της ιστορίας που θεώρησα πιο σημαντικό να αφηγηθώ. Υπό την έννοια αυτή κάποια πράγματα, λοιπόν, είναι προσχεδιασμένα. Παρ’ όλα αυτά κάθε σενάριο μακράς πνοής, όπως είναι μια σειρά 100 και.. επεισοδίων, είναι ένας ζωντανός οργανισμός που επηρεάζεται από χίλιους παράγοντες. Ένας από αυτούς είναι και ο ήρωας όπως διαμορφώνεται ανά επεισόδιο, οι ίδιες οι πράξεις του, δηλαδή, σωρευτικά σε οδηγούν σε μια κατάληξη που μπορεί να μην είχες προβλέψει. Υπάρχουν ήρωες που το αίτημα της δικαίωσής τους γίνεται ολοένα και πιο επιτακτικό, ήρωες που αγαπάς να γράφεις περισσότερο. Κι είναι φυσικά και η συνεισφορά των ίδιων των ηθοποιών. Η δυναμική που φέρουν και οι ίδιοι σε έναν ρόλο. Και τελικά οι θεατές. Δίχως να το ξέρουν συχνά κι αυτοί επηρεάζουν την εξέλιξη, με την αγάπη τους για κάποιον ήρωα ή την αποστροφή τους.
Ερώτηση:Πολλοί τηλεθεατές θεώρησαν ότι το μαχαίρωμα της πρώτης νύχτας ήταν η κορύφωση της ιστορίας, όμως η πλοκή συνεχίζει να ανατρέπεται. Χωρίς να αποκαλύψουμε τη συνέχεια, πόσο σημαντικό είναι για εσάς μια σεναριακή ανατροπή να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο ο θεατής αντιλαμβάνεται όσα έχει ήδη παρακολουθήσει;
Aπάντηση: Όσο νιώθουμε σα θεατές πως μπορούμε να προβλέψουμε την εξέλιξη μιας σειράς τόσο απομακρύνουμε την προσοχή μας από αυτήν και εφησυχάζουμε. Ο ρόλος της ανατροπής επομένως τεχνικά είναι καταρχάς η κινητοποίηση του ενδιαφέροντος του θεατή και η κατά το δυνατόν μεγαλύτερη αγωνία για τη μοίρα των ηρώων. Έτσι είναι, όμως, και στη ζωή, όχι μόνο στη μυθοπλασία. Ζούμε χωρίς να ξέρουμε ποτέ τι θα φέρει η επόμενη μέρα, πότε θα χάσουμε έναν άνθρωπο, πότε θα ανακαλύψουμε κάτι για κείνον ή πότε μια θεομηνία, μια πολιτική απόφαση, μια κρίση στην υγειά μας θα αλλάξει όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Πιο παράδοξη, λοιπόν, θα ήταν μια σειρά, όπου τα πράγματα είναι τακτοποιημένα και στη θέση τους, παρά μια σειρά που ποτέ δεν ξέρει κανείς τι θα επακολουθήσει… Όσον αφορά στους ήρωες αυτούς καθαυτούς, μια γνωριμία με έναν τηλεοπτικό ήρωα είναι σα μια γνωριμία στην πραγματική ζωή. Στην αρχή μαθαίνουμε κάποιες βασικές ιδιότητές του, μετά το κοινωνικό δίκτυο μέσα στο οποίο κινείται, στη συνέχεια το παρελθόν και βαθύτερες πλευρές του χαρακτήρα του και μέσω των ανατροπών την πραγματική του φύση. Χτίζεται ένας τηλεοπτικός «έρωτας» έτσι.. όπως θα γινόταν και στην πραγματική ζωή, όπου κάθε άνθρωπος είναι καταρχάς ένα πεδίο ανακάλυψης, που δυνητικά δεν έχει όρια.
Ερώτηση: Ο κεντρικός έρωτας στη σειρά γεννιέται μέσα από το μίσος και την επιθυμία για εκδίκηση. Στον κόσμο της ιστορίας σας, μπορεί η αγάπη να μεταμορφώσει έναν άνθρωπο που έχει πληγωθεί βαθιά και να τον οδηγήσει στη λύτρωση ή υπάρχουν τραύματα που δυσκολεύουν ακόμη και την πιο δυνατή αγάπη;
Aπάντηση: Αν δεν πιστεύαμε ότι είναι εφικτό η αγάπη να νικήσει, τότε κανείς μας νομίζω δε θα μπορούσε να συνεχίσει… Η ζωή για μένα είναι μια αέναη διεκδίκηση αγάπης, σε διαφορετικές μορφές… Τα τραύματα της Λευκής και του Μάρκου, βέβαια, δεν είναι τραύματα που τα συναντάμε συχνά, γι’ αυτό άλλωστε και η ζωή τους είναι αξιοπαρατήρητη. Μέρος τους, όμως, μπορούμε να το συμμεριστούμε. Όλοι έχουμε υποστεί αδικία σε έναν βαθμό, κι όλοι έχουμε αδικήσει, όλοι γνωρίζουμε την ασφυξία ενός οικογενειακού περιβάλλοντος, κι όλοι νιώσαμε ένοχοι να το εγκαταλείψουμε, όλοι παλέψαμε κάποια στιγμή για κάτι που θεωρήσαμε σωστό, κι όλοι βρεθήκαμε να αμφισβητούμε τον εαυτό μας. Κι όλοι, βέβαια, ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η εσωτερική σύγκρουση να μας κλείνει τον δρόμο. Έτσι ο αγώνας τους γίνεται και δικός μας. Επενδύουμε στην επικράτηση της αγάπης τους, σα να επρόκειτο για τη δική μας λύτρωση. Κι επειδή κι εγώ επενδύω, σίγουρα θα «αγωνιστώ»…
Ερώτηση: Η επαρχιακή Αρκαδία του 1959 δεν λειτουργεί απλώς ως φόντο, αλλά διαμορφώνει τις ζωές των ηρώων μέσα από τις κοινωνικές συμβάσεις, την πατριαρχία και τη σιωπή. Πώς επηρεάζει αυτός ο κλειστός περίγυρος τις αποφάσεις της Λευκής και του Μάρκου και γιατί η συγκεκριμένη ιστορία χρειαζόταν αυτή τη χρονική περίοδο για να λειτουργήσει;
Aπάντηση:Για να το πούμε απλά, ο Μάρκος δε θα ήταν ο Μάρκος αν δεν είχε μεγαλώσει στην απλωσιά των βουνών της Αρκαδίας, ούτε και η Λευκή αυτή που είναι αν δεν είχε ενσωματώσει μέρος της σκληρότητάς τους. Πρέπει επομένως να τους δούμε απολύτως σε αυτό το πλαίσιο για να τους κατανοήσουμε. Καταρχάς η ορεινή Ελλάδα έχει τους δικούς της κανόνες, δε μοιάζει με τους κάμπους εκείνης της εποχής. Οι άνθρωποι παλεύουν καθημερινά με τις φυσικές συνθήκες, ζουν μια τραχιά και απομονωμένη ζωή, στην οποία η οικογένεια αποτελεί πυρήνα επιβίωσης, εκτός από πεδίο καταπίεσης. Επίσης το 1959 απέχει μόλις 15 χρόνια από το τέλος του β’ παγκοσμίου πολέμου και μόλις δέκα από τον εμφύλιο. Είναι εποχές που ο θάνατος, κι ο άγριος θάνατος, είναι βίωμα, που οι άνθρωποι διώκονται και διώκουν ακόμα πολιτικά και που η εξουσία,στρατιωτική, πολιτική και οικονομική ανήκει στην ίδια πλευρά και δε χωρεί καμία αμφισβήτηση.
Η πρακτική της αυτοδικίας, λοιπόν, δεν έχει υποκατασταθεί από κάποιο αδιάτρητο σύστημα δικαιοσύνης. Υπάρχει επίσης ακόμα η τιμή ως πρωταρχική αξία, η περηφάνια, το φιλότιμο, το συνοικέσιο, η προίκα. Οι πάνδημες κηδείες και οι πάνδημοι γάμοι. Αυτά που συμβαίνουν είναι δημόσια πάντα, όσο και ιδιωτικά.. Όλα αυτά μας ξενίζουν μεν και είναι δύσκολο να τα κατανοήσουμε στο παρόν, αλλά διαμορφώνουν και ζωές και χαρακτήρες. Και δεσμεύουν απόλυτα τους ήρωες της σειράς.
Ερώτηση: Αν η Λευκή ζούσε σήμερα, θεωρείτε ότι θα είχε την πραγματική ελευθερία να επιλέξει τη μοίρα της ή τα «αόρατα αγκάθια» της κοινωνικής καταπίεσης εξακολουθούν να υπάρχουν, με διαφορετικές μορφές, και στις σύγχρονες κοινωνίες;
Aπάντηση:Νομίζω πως κάθε εποχή έχει τους δαίμονές της. Όμως ο πυρήνας της ανθρώπινης φύσης παραμένει ίδιος. Γι’ αυτό και επανέρχομαι στο θέμα που πραγματεύεται η σειρά, το θέμα της δικαιοσύνης, και γιατί είπα πως, μιλώντας μεν για το παρελθόν, το θέσαμε και στο παρόν. Κάθε άνθρωπος που αδικείται σε οποιαδήποτε εποχή ασφυκτιά. Αυτό που αλλάζει είναι ο στόχος της εκδίκησης και τα μέσα. Αν κάποτε ήταν οι προεστοί η εξουσία, σήμερα μπορεί να είναι ένας θεσμός, μια πολυεθνική ή ένα καθεστώς. Αν τότε ήταν η πατριαρχεία μόνο εντός των τεσσάρων τοίχων ενός σπιτιού, σήμερα μπορεί να είναι η πατριαρχία στο επαγγελματικό περιβάλλον ή η γυναικοκτόνα κοινωνική προκατάληψη. Και μπορεί το εθιμικό δίκαιο να έχει σε γενικές γραμμές υποχωρήσει μπροστά στον αυστηρό αστυνομικό έλεγχο και τις προβλέψεις του νόμου, αλλά πάντα ένας γονιός ψάχνει δικαίωση για το παιδί του και πάντα μπορεί να αδικηθεί. Όχι, λοιπόν, δε νομίζω πως η Λευκή σήμερα θα ήταν πολύ διαφορετική. Μπορεί να έγραφε μέιλ στον Μάρκο αντί για γράμματα ή να μη χρησιμοποιούσε μαχαίρι, αλλά drone, αλλά ο στόχος της θα παρέμενε ο ίδιος, να δικαιώσει τον αδελφό της.
Ερώτηση: Οι συγγραφείς συχνά, ακόμη κι ασυνείδητα, αποτυπώνουν κομμάτια τους στους ήρωες που πλάθουν. Ανακαλύψατε ποτέ, γράφοντας τη Λευκή, τον Μάρκο ή κάποιον άλλον χαρακτήρα, ότι του είχατε δώσει μια δική σας πτυχή που δεν είχατε συνειδητοποιήσει εξαρχής;
Aπάντηση:Νομίζω πως πάνω κάτω οι περισσότεροι ήρωες της μυθοπλασίας είναι αντικατοπτρισμοί των δημιουργών τους. Διαθλασμένες εικόνες του εαυτού τους προφανώς, διευρυμένες από την παρατήρηση των άλλων, εμπνευσμένες ίσως από πρόσωπα που συναντούν, οριακές και επικίνδυνες κάποιες φορές, αλλά αναπόδραστα οικείες. Οπότε η απάντηση είναι ναι. Κάθε ήρωας που έχω γράψει εμπεριέχει μια πλευρά του εαυτού μου, γιατί στηρίζεται για να υπάρξει στον θυμό μου, στην απελπισία μου, στις εμμονές μου, στους φόβους μου, στα όνειρα, στην αγάπη μου και τη χαρά μου. Έχει σημασία, λοιπόν, να βλέπει κανείς όταν δημιουργεί τη ζωή του ως το εργαλείο του, και να δουλεύει πάνω σε αυτό. Είναι κάτι που μου έμαθε κι η εμπειρία μου στο θέατρο. Γιατί όσο πιο ευρύ είναι το τοπίο των πραγμάτων που έχεις ζήσει ή γνωρίσει, τόσο πιο πολλά και βαθιά έχεις να πεις. Το σπάνιο είναι η συνάντηση με έναν ήρωα να λειτουργήσει αποκαλυπτικά και για σένα τον ίδιο. Να σου ανοίξει εκείνος την πόρτα σε μια άγνωστη περιοχή, αντί να του ανοίξεις εσύ μια βαλβίδα ζωής στο γραπτό σου. Και φυσικά το πιο συναρπαστικό.
Ερώτηση: Όταν καλείστε να γράψετε έναν χαρακτήρα του οποίου οι πράξεις ή οι αξίες συγκρούονται με τις δικές σας, πώς καταφέρνετε να τον προσεγγίσετε χωρίς να τον κρίνετε; Πόσο δύσκολο είναι για έναν σεναριογράφο να μπει στη θέση ενός ανθρώπου και να κατανοήσει ακόμη και τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης φύσης;
Aπάντηση:Όπως σας είπα μαθαίνεις να αγαπάς του ήρωές σου, να τους συγχωρείς και να τους καταλαβαίνεις καταρχάς γιατί είναι γεννήματά σου. Κατά δεύτερον γιατί όσο πιο πολύ παρατηρεί κανείς το φαινόμενο της ζωής ανακαλύπτει πως σε όλα τα πράγματα υπάρχει μια αιτιοκρατία και το ίδιο ισχύει και για τις πιο ακραίες ψυχές. Ο Μήτρος εν προκειμένω στη σειρά, κάπως μεγάλωσε, κάπως έζησε, υπήρξε ένα πρωταρχικό τραύμα που καθορίζει στη συνέχεια τη συμπεριφορά του. Στο δικό του μυαλό τα κίνητρά του είναι δίκαια, λογικά ή αναγκαία.
Κι είναι σπουδαίο σχολείο πραγματικά να μπεις στα παπούτσια ενός άλλου γιατί καταλαβαίνεις πως μεγάλο μέρος της μισαλλοδοξίας σου ή της ενστικτώδους αποστροφής σου είναι επιφανειακό. Από κει και πέρα για να απαντήσω απολύτως έντιμα ομολογώ ότι δεν έχω κληθεί να γράψω ένα πρόσωπο που θα μου ήταν πραγματικά αποκρουστικό. Θέλω να πω ακόμα και έναν δολοφόνο, στον βαθμό που κατανοείς το κίνητρο πίσω από τις πράξεις του μπορείς να τον προσεγγίσεις. Αν όμως έπρεπε να γράψω για έναν παιδοβιαστή ή έναν βασανιστή ζώων, δεν ξέρω πώς θα αντιδρούσα. Ίσως και να τον «σκότωνα» από την πρώτη σελίδα.
Ερώτηση: Πώς είναι η συνεργασία σας με τον σκηνοθέτη Ανδρέα Μορφονιό και τους ηθοποιούς της σειράς; Όταν δημιουργείτε έναν χαρακτήρα στο χαρτί, έχετε ήδη στο μυαλό σας συγκεκριμένα πρόσωπα ή οι ηθοποιοί τού δίνουν τελικά στοιχεία που δεν είχατε φανταστεί;
Το ωραίο στη δουλειά που κάνουμε είναι καταρχάς ότι συνεργαζόμαστε. Κι είναι σημαντικό να το καταλάβουν κι οι θεατές αυτό. Το κείμενο που έχω γράψει εγώ στο χαρτί περνάει από την ερμηνεία δεκάδων ανθρώπων πριν καταλήξει στην οθόνη. Είναι ο κάθε ηθοποιός που του δίνει το σώμα και τη φωνή του, ο σκηνογράφος που το τοποθετεί σε έναν χώρο, ο ενδυματολόγος που το ντύνει, ο φωτογράφος που το αποτυπώνει στο κατάλληλο φως, ο μοντέρ που δίνει τον ρυθμό του, ο μουσικός που δηλώνει την ατμόσφαιρα και φυσικά ο σκηνοθέτης που καθοδηγεί το σύνολο και έχει και την τελική ματιά. Είναι ένα πολύβουο μελίσσι που εργάζεται σε πολύ δύσκολες συνθήκες και με φρενήρεις ρυθμούς προκειμένου από κοινού να δημιουργήσει κάτι που ο θεατής θα απολαύσει. Με τον Αντρέα δουλεύουμε, λοιπόν, πολύ ωραία, όπως και με τους υπόλοιπους συνεργάτες. Ως προς τη διανομή ο ρόλος μου είναι καθαρά συμβουλευτικός. Ο σκηνοθέτης μαζί με τον παραγωγό και το κανάλι έχουν την επιλογή και συμβαίνει αρκετές φορές το σενάριο, παρότι είναι η αφετηρία όλων, να προσαρμόζεται σε αυτό.
Ερώτηση: Έχοντας ασχοληθεί με το θέατρο, την εικονογράφηση βιβλίων και το σενάριο, πώς βλέπετε το μέλλον της αφήγησης σε μια εποχή που επηρεάζεται ολοένα περισσότερο από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και την τεχνητή νοημοσύνη; Δημιουργούνται νέοι δρόμοι για τη λογοτεχνία και τη γραφή ή τίθεται σε δοκιμασία η αυθεντικότητα της ανθρώπινης δημιουργίας;
Aπάντηση: Μιας και το ερώτημα αφορά στην αυθεντικότητα, ο άνθρωπος είναι το μέτρο των πραγμάτων. Και ο άνθρωπος είναι ένα ον δυναμικό που εξελίσσεται βάσει των επιτευγμάτων και αποτυχιών του. Μπορούμε σαφώς να ασκήσουμε κριτική για το ότι στο παρόν η εικόνα έχει επικρατήσει του λόγου, για το ότι η διάρκεια προσοχής έχει συρρικνωθεί, για την αποσπασματικότητα που καλλιεργεί το ίδιο το μέσο ή τη βιομηχανοποίηση του καλλιτεχνικού προϊόντος, που για να πολλαπλασιάσει την «κατανάλωση» πλήττει την ιδιαιτερότητα. Μπορούμε και να παρατηρήσουμε πως επικρατεί ένας μετά – μεταμοντερνισμός αφηγηματικά σε έναν κόσμο που στο παρόν τελεί υπό σύγχυση και δεν έχει εφεύρει τα νέα εργαλεία που χρειάζεται για να ερμηνεύσει τον εαυτό του. Είναι πράγματι κατά τη γνώμη μου μια εποχή παρακμής, την οποία τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και η τεχνητή νοημοσύνη έχουν τόσο αποτυπώσει, όσο και επηρεάσει. Όμως στο σύνολό του αυτό θα μπορούσε να είναι ένα φαινόμενο επικαιρικό, κάτι παροδικό, δηλαδή, αν δεν ελλόχευε μια τομή ως προς την αυθεντικότητα της ανθρώπινης εμπειρίας, πολύ πιο οριστική. Η εποχή μας είναι η πρώτη όπου ο άνθρωπος παύει πια να είναι «αναλογικός». Που ο ίδιος ο άνθρωπος σταδιακά ψηφιοποιείται. Ήδη μιλάμε για την υπόσχεση ενός υπερανθρώπου μέσω εμφυτευμάτων, για την επαυξημένη πραγματικότητα, για τη μεταφόρτωση της μνήμης και άρα της προσωπικότητας σε κάποιου τύπου υπολογιστική μηχανή.
Οδηγούμαστε σε έναν μετα- άνθρωπο, δηλαδή, ένα άλλο είδος, που προφανώς θα απαιτεί και μια άλλη αφήγηση πια, στα δικά του μέτρα. Και για μένα αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα της εποχής. Ένα ερώτημα βιοηθικής, πριν γίνει και αισθητικής.Παρ’ όλα αυτά η ευκαιρία είναι μεγάλη. Πρώτον γιατί η ίδια τεχνολογία μπορεί να γίνει το βασικό συστατικό μια νέας μορφής τέχνης, που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αυτή τη στιγμή, και δεύτερον λόγω του εκδημοκρατισμού των μέσων, της δυνατότητας, δηλαδή, όλο και περισσότερων ανθρώπων να δημιουργήσουν τέχνη, όπως και αν αυτή ορίζεται, και να τη μοιραστούν σε ένα πραγματικά παγκόσμιο περιβάλλον.
Ερώτηση: Οι ιστορίες που μας αγγίζουν βαθιά συχνά μας αφήνουν με ερωτήματα που συνεχίζουν να μας απασχολούν και μετά το τέλος τους. Αν μπορούσατε να αφήσετε στους αναγνώστες και τους τηλεθεατές σας μία σκέψη μέσα από το έργο σας -όχι ως δίδαγμα, αλλά ως ένα ανοιχτό ερώτημα- ποια θα θέλατε να είναι αυτή;
Aπάντηση: Όλη η ζωή είναι ένα ερώτημα που κάποιος μας θέτει και καλούμαστε να απαντήσουμε. Όσο περνά ο καιρός νομίζω πως αυτό είναι που συνειδητοποιώ όλο και περισσότερο. Το πόσο σπάνιο είναι κάποιος μέσα από όλες τις δισεκατομμύρια συμπτώσεις ενός χαοτικού σύμπαντος να υπάρξει και να έχει και τη συνειδητότητα να παρατηρήσει την ύπαρξη του και τον άπειρο κόσμο γύρω του. Το ανοιχτό ερώτημα, λοιπόν, που νιώθω πως μοιράζομαι μέσα από όλα όσα κάνω είναι αυτό: Πώς ζει τελικά κανείς; Πώς διαχειρίζεται αυτόν τον ελάχιστο και πολύτιμο χρόνο;
Της ευχόμαστε ολόψυχα η σειρά να συνεχίσει να αγγίζει τις καρδιές του κοινού και να της χαρίσει ακόμη μεγαλύτερες δημιουργικές συγκινήσεις. Η καλλιτεχνική της πορεία, τόσο ως ηθοποιού όσο και ως σεναριογράφου, να είναι γεμάτη έμπνευση, όμορφες συνεργασίες και ξεχωριστές επιτυχίες, μπροστά και πίσω από τις κάμερες!
Καλή ανάγνωση!





























